Blog ng Taong Walang Magawa

Tag-ulan na naman. Mahirap pumasok. Mahirap umuwi. Pag-inabutan ka ng ulan sa pagpasok para kang naligo ulit, unless may payong ka at raincoat. Ganun din sa pag-uwi. Unahan sa bus, kahit nakasabit o nakatayo ayos lang ang mahalaga makasakay ka ng bus para makauwi ka na o kaya para hindi ka mahuli sa opisina/school.

Ganyan ang naranasa ko nitong mga nakaraang araw. Kada uuwi ako galing trabaho minamalas namang umuulan. Kinakailangan kong makipag unahan sa ibang pasahero para lang makauwi ng maaga. Lakad, lakad, lakad… di bale ng malayo ang lakarin papunta sa kung saan man ang unahan ng maraming tao para lang makasakay. Pag may dumaan ng bus makikipag-unahan na akong sumakay dahil gusto ko ng umuwi at magpahinga. Grabe, sa tuwing naulan pa naman biglang dumadami ang mga taong naghahangad na makauwi agad. Ang hirap makipagsiksikan sa makipot na pintuan ng bus. Para na rin akong nag gym kapag umuuwi ako ng naulan. Bukod sa basa na ako ng ulan (kahit na may payong ako) ay basa pa ako ng pawis kakalakad at kakasiksik.

My Hawaiian Name is:

Bane Mauli

What’s your Hawaiian Name?

sa haba ng oras ng trabaho ko at haba ng oras sa byahe lagi akong pagod sa araw-araw. kung laging ganito malamang papayat ako. yahu!!!!!!!!!!!!!!!! sana nga, hehehe… kaya lang baka may pang gabi na kami antukin ako lagi, edi idadaan ko na lang yun sa kain, malamang di ako papayat pag ganun baka lalo akong tumaba. patay na! malaman kakailanganin ko ang tulong ng makabagong syensya…� I’ll definately try� tumescent liposuction� ! If� I get enough money, that is.� ‘Guess it’s a new technique.� � I’m quite curious of how it works and how� many people it had helped.� � At kung medyo nagtataka ka rin kung pano ito gumagana, halika at i-click din ang link upang malaman natin.

ngayong nagtatrabaho na ako bihira na akong makapunta ng Alabang. Bihira ko na masusundo o mahahatid si Fionixe. Kakamiss din yun. Kakamiss makita yung mga bukiring nadadaanan namin sa Daang Hari, yung mga nag gagandahang bahay sa mga naglalakihang subdibisyon, yung Police Station sa Daang Hari na mukhang bahay at kung ano ano pa. Kung sa Zapote naman kami dadaan nakakamiss dun yung trapik na wala na atang katapusan, yung pag-aantay ng pasahero ni mamang driver na kahit ata abutin ng isang taon sa pag-aantay ay di aalis hanggat di puno ang kanyang jeepney. syempre yung mga usok ng tambutso ng mga walang kwentang jeep eh hindi nakakamiss. Isa pang namimiss ko sa eh yung mga nadadaanan naming mga car dealers. ang daming car dealers duon, merong Ford, Honda, Mazda, Isuzu, Toyota, may nakalimutan pa ba ako? nakakatuwa kasing pagmasdan yung mga magagarang sasakyan nila, kaya maaliw ka rin sa byahe kahit papano. at least kahit sa tingin nakita ko yung mga magagandang sasakyan. kaya lang bakit kaya walang Rolls Royce dealer sa Alabang? Baka balang araw maging car capital ng Pinas ang Alabang kasi halos lahat ng car dealer nandun na eh, heheheh

hmmm….. hirap kumita ng pera ngayon. ang mahal ng bilihin, mahal ang pamasahe, mahal ang gasolina, anyway, ano kaya magandang negosyo ngayon? buti pa si Ram at Pong may biznez. hmmmm ulit… eh kung mag real estate kaya ako? pero hindi ako dito sa Pinas magbebenta, kunwari sa San Diego, hehehe. kasi sabi may right time daw para magbenta ng real estate sa San Diego sabi ni George Lindemann Jr. mahirap siguro magbenta kung nasa ibang bansa, dito na lang ako sa Pinas. kaya lang ano bang magandang biznez dito? Cart biznez? yung mga tipong Shawarma, Kikiam, Fish Ball, Squid Ball, etc., etc… o kaya tulad ng kina Ram? mahirap naman yun kung walang regular na pumapasok na income. Computer Shop? dami ng nagkalat sa tabi-tabi, tapos mahal pa ng license ng software, pag pirata naman binili mo susumbong ka ng kalaban mong shop. hirap mag biznez. magtatrabaho na lang muna ako. pagnakaipon saka ko na lang isipin ulit ang mag negosyo.

noon madalas wala akong magawa dito sa bahay kaya lagi kong napagbabalingan ang aming telebisyon. umaga, tanghali, hapon, gabi. basta wala magawa haharap na lang ako sa telebisyon kahit wala namang magandang palabas, magtyatyaga kahit na anong palabas. Minsan naman nakikinood na lang ako kung anong pinapanood dito sa amin yun na din ang pinapanood ko, kaya kung minsan kahit corning telenovela napapanood ko. madalas pa nga nasusubaybayan ko yun gabi gabi, kahit corny sige nood lang may magawa lang. hehehe. dami ko ngang napapanood na corny eh… hehehe. isa na dito eh bakekang na parang kailangan ng Beverly Hills cosmetic surgery, yung iba nalimutan ko na yung title, kadalasan yung mga nasa ch2 yung korni eh, puro kasi drama yung pinapalabas nila. yung huling huling sinusubaybayan ko eh Jumong, medyo ok naman yung istorya kaya siguro bibili na lang ako ng pirated DVD para mapanood ko di ko na kasi naabutan pag nauwi ako sa gabi eh.

kada lunch break iba iba yung nakakainan namin. may canteen naman sa building namin kaya lang di pa kami nakakakain dun kahit isang beses man lang, lagi kasing puno eh kaya ayun. nung first day nakikain kami sa canteen ng ibang building, hehehe. tapos nung second day sa resto ni pareng Ronald (McDo) naman kami kumain. nung third day at fourth dumayo pa kami sa food court ng Landmark para kumain, napaso pa yung dila ko sa sobrang init nung kanin, hanggang ngayon ramdam ko pa yung sakit ng napasong dila. nung pang fifth day namin balik kami sa resto ni pareng Ronald pero nag take-out nalang kami kasi medyo late na rin yun eh, may inayos pa kasi kami nung 12:00pm kaya ayun halos 1:00pm na rin kaya nag take-out na lang kami, dun na lang kami kumain sa table namin habang nagtatrabaho. mukhang masipag pa diba? hehehe. sa susunod kaya saan naman kami kakain? sa mga resto kaya sa New York? How about restaurants in San Diego or in Paris? hehehe…. sosi…. hakahak…. libre lang naman mangarap eh!

Bob Ong's Red Book - Mac Arthur

Last time nabili namin yung bagong book ni Bob Ong na Mac Arthur sa Power Books Makati. Medyo dramedy ang atake ngayon ni Bob Ong dito sa kanyang red book. tungkol ito sa istorya ng apat na magkakaibigan na napagkaitan ng magandang kapalaran at patuloy na pinaglalaruan ng pagkakataon. tinalakay din dito kung pano sila nag struggle sa bulok nilang buhay kung pano silang patuloy na nakipaglaban sa masalimuot na buhay at kung panong lumubog ang iba sa kanila dahil nagpaubayang kainin ng maling sistema.

Kung sa mga unang libro ni Bob Ong nasasalamin natin ang ating sarili dito naman sa Red Book nasasalamin ang tunay na mukha ng Pilipinas, ang kahirapan.

Kung lugmok ka na talaga sa mga bagay na nakasanayan mo mahirap talaga magbago ng mabilisan. Kailangan talagang maging seryoso kung magbabago tayo, kung minsan pa kailangan pang makaranas tayo ng matinding trahedya para lang magsilbing taga pag paalala sa atin na mayh oras pa tayong magbago at hindi pa huli ang lahat.

Kung kaya lang siguro ng New Jersey plastic surgery nabaguhin pati ang buhay natin masaya sana. Pero hindi kaya ng plastic surgery baguhin ang buhay at pagkatao natin hanggang pisikal lang ang kaya nitong baguhin. Ikaw, kailan ka mag aa “I shall return” sa matinong buhay?